caramessiah!

Het is definitief:

Op zaterdag 30 september 2006 trakteren we Deinze op een spetterend muziekfeest. Gratis. En voor niks! En voor de goeie zaak dan nog. De optredens zijn een statement als mens, vóór verdraagzaamheid en diversiteit in het dagelijkse leven. Met een simpel feest van muziek willen we de complexiteit van het leven vieren. We zijn er immers van overtuigd dat onze maatschappij nog niet zo rot is als sommigen denken en geloven in de kracht dat deze positieve boodschap in zich draagt.

Mag ik u presenteren:

Een mooie affiche met jonge beloften uit de Deinse en Vlaamse muziekwereld, dat is zeker!

Ook een aantal collega-bloggers laten zich niet onbetuigd. Tomadde zingt bij afsluiter 'Bulls on Parade' en het geheel wordt geheel vakkundig (en een beetje grappig) aaneengeluld door Henk Ryckaert. 

De optredens zijn gratis en vrij toegankelijk voor iedereen. Iedereen is welkom in het kaandelpark vanaf 16u.

Geef kleur aan het leven!

Meer info op http://www.3009.be en http://www.myspace.com/3009festival 

"Wàt zeg je?" vroeg hij geamuseerd toen ik met een effen gezicht en stijve spieren rond de auto begon te lopen.    

"Welja... dat ik moe ben. M.O.E.... moe. Of int engels Tired, zoals de laatste single van das Pop" 

*korte stilte*

Dat was ik nog NOOIT geweest. U weet wel. Een student is nooit moe. Een échte student gaat uit tot een gat in de nacht en is zeker niet moe wanneer hij opstaat. Een student kan altijd heel erg lang uitslapen. En student zijnde kan het toch niet dat IK moe was?

Journalisten weten het beter, that's a fact. En wat P. zegt slaat meestal koppen op spijkers...

"Das wiene?"

"Das Pop!"

"Kenk nie."

"Och ja. Nevermind."

"Is da geen cd van Nirvana?"

"Ja, maar dat bedoelde ik niet. Ik ben gewoon moe. M.O.E.... moe."

"Loop maar verder. Ik wil naar huis."

Ik zette een spurtje richting vuilbak alwaar ik mooi mijn papiertje in deponeerde. Hoe kon ik toch zo moe zijn? Ik was ocharme twee dagen op kamp geweest.... Ook al omdat ik student ben. Moe kan je er helemaal niet van worden.

Bon. Ik kroop toch met ietwat lossere spieren in de auto, draaide het volume wat hoger. "Go! go! let yourself go, let yourself go!" en de snelheid ging automatisch de lucht in. Het was donderdag, en P. hoorde wellicht liever de gelijknamige band, maar de autoradio speelt alleen cassettes en er was enkel Hitbox '94!

Ik was nog steeds moe. Toen ik een flits zag (de bliksem!) kwam ik plots tot het besef dat ik bijna student af ben. Gedaan met het mooi leven. Leve de vermoeidheid!

--> in opvolging

Jammer. Net afgevallen. Koop je niks mee natuurlijk. Bon. Commentaar voor mezelf vertalen en uit leren voor de volgende keer. En die thesis verd*mme!

Bezig met een klein projectje. En 't wordt wijs ... en de max en al! Het heeft iéts te maken met deze twee, maar dan ook weer niet.

klik (Eat this, Tanguy!)
klik 

Sony Bravia broedt blijkbaar op een nieuwe colorz-spot. Geen bouncing balls deze keer, maar verfontploffingen op een flatgebouw. Hieronder een preview amateurfilmpje. Benieuwd welke muziek ze er deze keer zullen onder zetten.