caramessiah!

R heb ik op de unief leren kennen. Toen ik haar voor het eerst zag, wist ik dat zij het soort meisje was dat ik had willen tegenkomen vanaf het moment dat ik oud genoeg was om meisjes te willen tegenkomen. Ze was niet veel groter dan mij, had bruin, halflang haar en ze zag er anders, opvallend en exotisch uit. Ze praatte veel, zodat je niet die vreselijke, gespannen stiltes had, en als ze praatte zei ze opmerkelijk interessante dingen: over haar opleiding, over mij opleiding, over muziek, over films, boeken en politiek. En ze vond me leuk. Ze vond míj leuk. Zíj vond mij leuk. Ze vond me léuk. Dat denk ik tenminste wel. Enzovoort. Ik heb nooit precies geweten wat vrouwen leuk aan me vinden, maar ik weet dat begeerte helpt (zelfs ik weet hoe moeilijk het is iemand te weerstaan die jou onweerstaanbaar vindt), en begerig was ik zeker: ik drong me niet op, in elk geval niet voor het afgelopen was; ik bleef nooit langer dan ik gewenst was, ik was vriendelijk, oprecht, attent en toegewijd en ik onthield dingen over haar, ik vertelde haar dat ze mooi was en kocht cadeautjes voor haar die betrekking hadden op een gesprek die we hadden gehad. Dat kostte natuurlijk allemaal weinig moeite en ik deed het zonder berekenend te zijn: ik vond het makkelijk om me dingen over haar te herinneren, omdat ik nergens anders aan dacht.

R had me echter niet als tienjarige gekend en ze kende ook niemand die mij kende. Ze kende me alleen als jonge volwassene. Ik was oud genoeg om een voorgeschiedenis te hebben. Thuis had ik geen voorgeschiedenis, alleen dingen die iedereen al wist en daarom niet interessant waren om op te halen. Maar ik voelde me steeds een bedrieger. Ik was net als al die mensen die plotseling hun hoofd kaal schoren en zeiden dat ze altíjd al punk geweest waren; ze waren al punk voor punk werd uitgevonden. Ik had het gevoel alsof ik elk moment ontmaskerd kon worden. Dat iemand zwaaiend met een foto zou binnenstormen met de kreet: "Caramel is een jochie geweest! Een ventje!" en dat R de foto zou zien en haar biezen zou pakken. Het is nooit bij me opgekomen dat zij waarschijnlijk een hele stapel ponyboeken en een stel belachelijke feestjurken in het huis van haar ouders had verstopt. Ik wist niet beter of ze was geboren met mooie oorbellen, een strakke spijkerbroek en een ongelooflijk vergaand enthousiasme.

R is zwanger. Net gehoord. Vol enthousiasme wellicht. Ik moet haar nog eens zien... 

...dacht ik bij mezelf.

Misschien wel eens wat losse gedachten op een grote hoop?

• waarom heeft een mens toch altijd zo veel heimwee naar wat vroeger was? muzikaal zit ik in een eighties/nineties periode blijkbaar. en, babys van de jaren 80, geef nu toe: dat is toch nog steeds de allerbeste dansmuziek niet?
• jeugdsentiment is en blijft iets van vroeger. tegenwoordig kan het zwaar tegenvallen ook joeng. dog eat dog op popallure... hell
• die gsm, wanneer smijt ik hem nu eindelijk eens weg zoals ik al lang zeg? communicatiecultuur mijn voeten. dichter bij mekaar mijn voeten. enkel méér vertwijfeling. méér chaos in het hoofd.
• proberen afspreken tijdens de thesisperiode suckt. en geduld ben ik aan het leren. blijkbaar.
• en hey! is dat nu een mannelijke eigenschap, maar ik zou alles doen om ook maar een uurtje vrij te maken voor een afspraak met deze bink! (en tegelijkertijd die thesis effe te vergeten) vrouwen zijn ondoorgrondelijk. nog meer chaos in dat hoofd.
• vorige week C.S.S. dj-set gaan zien in de Vooruit. wat is een dj anyway? ik onderscheid twee soorten. noem de eersten de platendraaiers. zij leggen allemaal toffe plaatjes op na mekaar. kunnen een fantastisch feestje maken door hun nummerkeuze. mixen is bijkomstig. de tweede soort zijn de techneuten. technisch perfect in orde. de overgang tussen twee nummers hoor je haast niet. nummerkeuze soms wat bijkomstig, waardoor soms veel vant zelfde. (dat mixt makkelijker). beiden kunnen de max zijn. C.S.S. (cansei de ser sexy ofte moe van het sexy zijn // wat een naam!) was er een van de eerste, maar wijs! L7! the Breeders! Hot Chip!...
• de nieuwe Kings of Leon is een bom!
• ik moet nog eens gaan fietsen!
• maandag met R weest lopen. nieuw paadje ontdekt, maar liep dood. dan maar de draad over en door de wei. de beoogde straat lag immers in het zicht. plots kwam de ganse bende stieren die aan de andere kant stond onze kant op gelopen. R liep nog nooit zo snel.
• lopen is gezond, zeker in een door de regen gezuiverde buitenlucht. maar daarna nog een match minivoetbal spelen voor de cup tegen de kampioen uit eerste klasse (wij zijn 4des geeindigd in 1 van de vele derde klasses) was geen goed idee. vooral omdat we geen bankzitters hadden.
• 11-2 was geen slechte uitslag. te meer zowel de scheidsrechter als de tegenstander ons feliciteerde en maar niet geloofde dat wij in derde speelden. "ergens top in tweede, niet?" zelfs in eerste klasse wonnen ze veelal met grotere cijfers.
• twee dagen stijfheid tot gevolg. note to myself: stretchen!!!!