caramessiah!

Ondanks het niet spelen van Black zal ik het optreden van Pearl Jam gisteren niet gauw vergeten. (en zo muzikaal fantastisch vond ik het nu ook weer niet)

Andere topmomenten: Kings of Leon (mét gastbijdrage van Eddie -'hij is er! ze gaan zeker spelen vanaaf! jiha'- Vedder) en Bloc Party, maar ook de rigatoni met bijhorende dubbelzinnige klap.

Hopelijk krijg ik die dag congé.

Je hebt mojito's en je hebt mojito's. De ene worden met liefde en volle aandacht gemaakt. Het duurt 10 minuten eer je er aan kan beginnen, maar door het effect van langdurig wachten en al de liefde die er in zit smaakt ie des te meer. De andere worden maar verkocht omdat er veel vraag naar is. Mojito's zijn hip. Mojito's zijn lekker. Mojito's zijn ... jammergenoeg ... duur.

Daarom hielden we het gisteren maar bij gewone pintjes, tot we (maar vooral Louis!) er zelfs wat dyslectisch van werden. Met gespleten tong wou ik er nog twee gaan bestellen. Aan de bar stond immers een knappe deerne en er is me altijd verteld dat je het nuttige aan het aangename moet koppelen. Op zo een moment is een grote mojito-bestelling van de tafel aan de deur een geschenk uit de hemel. 

"Ik haat mojito's" liet de barvrouw zich ietwat te luid ontvallen toen ze aan onze kant de limoentjes kwam snijden. We waren in het café met de mojito's zónder liefde, dat was duidelijk. "Veel te veel werk aan" keek ze ietwat verontschuldigend, waarop ze de stukjes limoen met haar blote hand uitperste boven ieder glas. Raar. Maar zo herinner ik het me toch. Hoe zouden anders die paar druppels limoenzuur in mijn rechteroog terecht kunnen gekomen zijn?

Pieken! Niet normaal. En dan nog te zwijgen over de druppels op ons kleren. "Opletten van citroenzuur, dat maakt plekken" heeft mijn meme me nog geleerd. In meme's tijd bestonden er nog geen mojito's denk ik.

Ik ben echt wel een miede, soms.

N.a.v. de verkiezingsuitslag:

Twee reacties van op een forum die me bijbleven:

"Er moet ook niet altijd gefocust worden op dat stomme VB, toch. LDD haalt zijn stemmen toch vooral bij misnoegde VLDers denk ik, de sossen zullen wel voor een deel overgelopen zijn naar Groen en Cd&V, en het VB dat heeft zijn publiek en dat blijft zo. Veel verontrustender is dat er maar een kleine 25% progressieven meer zijn, dat is verdomme minder dan in de VS waar wij altijd zo op zitten te kakken. Of het VB nu 1% vooruitgaat of achteruitgaat kan me eerlijk gezegd geen fluit schelen, 't zijn de andere partijen die een deel van hun programma uitvoeren die me veel meer verontrusten...bepaalde standpunten van Cd&V/NVA over ethische kwesties, justitie, veiligheid en immigratie leunen wel héél zwaar aan bij VB, maar daar wordt dan niet zo zwaar aan getild want zij zijn een "democratische partij"...

En volgens de huidige (voorlopige) zetelverdeling is rooms-blauw de enige mogelijke coalitie met maar twee partijen. Coolio. Ik wil echt nog even niet denken aan ministers De Crem en Van Rompuy...
Kutland."

 

"Wat me vooral opvalt is dat de belgische politiek meer en meer een politiek geworden is die gesteund is op emoties ipv op inhoud. Dat is het meest verontrustende. We zijn in een joepie-politiek terecht gekomen waar het belangrijker is welke transfers er gebeurd zijn, welke samenwerkingen er zijn, … ipv echt naar de kern van de zaak te gaan. Nu, belgië is alweer een stuk rechtser geworden. Weldra is het zo rechts dat het enkel nog naar links kan."

Ze zwijgen mekaar een ganse dag dood. Gaan dan samen gaan stemmen. Zwijgen daarna rustig verder. Lucht zijnde voor mekaar. En dan plots *boem* paukeslag! Slaande ruzie. Again. O God! Roepende, wijn smijtende tot vechtende ouders zijn écht kut.

Strontweekend 

Karen studeert voor dokter. "Grote onderscheiding" en "Karen" in 1 zin gebruiken gebeurt wellicht meermaals per week. Karen is ook een heel lekker dier, zoals haar huidige aanbidder zou zeggen. En ik kan dat alleen maar beamen. Karen en haar huidige aanbidder zaten donderdagavond in het beste café around, de drankjes waren op zijn kosten. Karen is een heel erg goede vriendin van de vlam.

Thomas is grafisch ontwerper. "Zot" en "Thomas" in 1 zin gebruiken gebeurt wellicht meermaals per week. In meerdere betekenissen. Thomas is ook een stoere bink. Thomas had donderdag een feestje met de collega's. De drank vloeide rijkelijk. Thomas moest vrijdag beginnen werken om 8u. Desondanks ging Thomas die avond nog naar het beste café around. Thomas is een erg goede vriend van mij.

Thomas zag Karen zitten. Ze zag er goed uit. Thomas dacht nogmaals met spijt terug aan die keer op de kermis. Hij had hier nu naast haar kunnen zitten. Zij zou tenminste de naam van deze man weten wanneer hij op tv kwam. ("Bart Somers?" probeerde zijn huidige vriendin deze week nochtans beloftevol) Hij verdrong de gedachte en ging goeiedag zeggen. Het was een aangenaam gesprek. Thomas dacht blijkbaar ook aan mij, want hij vroeg: 'Hoe is het nog met de vlam?' Oh curieuzeneuze!

Het antwoord hangt ergens warrig in mijn hoofd. Vraag me niet hoe het exact luidde. Ik zou het hem nog eens moeten vragen. Maar gewoon al het feit dat Karen uit zichzelf mijn naam vermeldde laat het me hier voorlopig bij houden:

caramel on her mind

Miljaar, tis wederzijds. 

 

Ze hebben nog niet gekust.

En ook als ze dat intussen nog niet gedaan hebben, dreigen ze het beslist te doen. Wat betekent 'nog' immers? "Ik heb the Usual Suspects nog niet gezien." Wat betekent dat? Dat betekent toch dat je het als nog zal doen?

"Caramel, als ik tegen je zou zeggen dat ik the Usual Suspects nog niet heb gezien, wat betekent dat dan?"

Ik kijk vreemd.

"Toe... zeg nu gewoon wat je dan zou denken. Door dat zinnetje: "Ik heb the Usual Suspects nog niet gezien.""

"Ik zou denken dat je een leugenaar was. Of dat je niet goed bij je hoofd bent. Je hebt hem minstens twee keer gezien. Een keer in de jeugdbeweging en een andere keer met mij. We hebben het nog gehad over het manken!"

"Ja, ja, dat weet ik. Maar stel dat ik hem niet had gezien en tegen je zei: "Ik heb the Usual Suspects nog niet gezien", wat zou je dan denken?"

"Ik zou denken dat je er slecht aan toe was. En ik zou medelijden met je hebben."

"Nee, maar zou je uit dat ene zinnetje afleiden dat ik hem zóu gaan zien?"

"Ik zou hopen van wel, ja, anders zou ik je niet als vriend durven beschouwen."

"Nee, maar..."

"Het spijt me, ik span me tot het uiterste in, maar ik begrijp helemaal niets van dit gesprek. Je vraagt me wat ik zou denken als je me vertelde dat je een film niet had gezien die je wel hebt gezien. Wat moet ik daar nou op zeggen?"

"Luister nu gewoon even. Als ik tegen je zou zeggen..."

"..."Ik heb the Usual Suspects nog niet gezien", ja, ja, ik luister wel hoor..."

"Heb je dan... heb je dan het idee dat ik hem zou wíllen zien?"

"Nou, je kunt er niet happig op zijn, anders was je er al naar toe geweest.
Maar door het woord 'nog'... ja, krijg ik wel de indruk dat je hem zou willen zien. Anders zou je wel zeggen dat het je niet zoveel leek."

"Maar naar jouw idee zou ik beslist gaan?"

"Hoe moet ik dat nu weten? Je kunt onder een bus terecht komen, of blind worden, weet ik veel. Je kunt van gedachte veranderen. Je kunt blut zijn. Je zou al die mensen beu kunnen worden die je zeggen dat er hem echt moet zien."

"Wat zou het hun kunnen schelen?"

"Omdat het een fantastische film is. Geestig en gewelddadig, en Kevin Spacey en Benicio del Toro spelen er in, ga zo maar door. En geweldige muziek."

Misschien vallen het feit of ze kussen en the Usual Suspects zien niet met elkaar te vergelijken. Ik moet het zonder Kevin Spacey of Benicio del Toro stellen. En ik ben niet geestig. Of geweldadig. En ik luister naar janettemuziek. Hier kom ik niet veel verder mee.

Stoppen met vergelijken dan maar? Doen!?

 

O ja,

Stemtesten en kiesprofielen in overvloed die niet 1 keer ook maar in de buurt komen van mijn uiteindelijke stem. Kandidaat premiers waarvan ik eerder weet er NIET voor te zijn dan wel.

Gelukkig maakt de verkiezingspropaganda het wat makkelijker.

De keuze is logisch. Meer dan ooit!

Toen T en ik het er een tijdje terug over eens waren dat alleen telt waar je gek op bent en niet wát je bent (stelletje poseurs!) , kwam hij met het idee een vragenlijst op te stellen voor toekomstige partners, een document met twee of drie pagina's meerkeuzevragen die alle basiszaken van muziek/film/tv/boeken beslaan. Het was bedoeld om a) onbehaaglijke gesprekken overbodig te maken, en b) te voorkomen dat een man het bed in duikt met iemand die, naderhand, alle 50 cent-platen blijkt te hebben die ooit zijn uitgebracht. Op dat moment was het leuk, maar T ging een stap verder: hij heeft een vragenlijst opgesteld en voorgelegd aan de arme juffrouw waar hij toen iets in zag, en ze heeft hem ermee om zijn oren geslagen. Maar het idee bevatte een belangrijke essentiële waarheid, en die waarheid is dat die dingen verdorie belangrijk zijn, en het heeft geen zin te doen alsof een relatie een toekomst heeft als je platencollecties het heftig met elkaar oneens zijn, of als je lievelingsfilms niet eens twee woorden met elkaar zouden wisselen als ze elkaar op een feestje tegenkwamen.

En ik kom hier nu natuurlijk pas achter...