« wachten | Homepage | Inside/Out »
08/10/2007
Duizelingwekkend
Ik weet niet waar naartoe. Mijn hart maakt sprongen, telkens hoger, maar mijn hoofd is naar beneden gericht, starend in de diepte. Ik ben duizelingwekkend bang om te vallen. Vast te houden, los te laten. Ik kan nog niet vlot stappen (die enkel), dus blijf ik staan. Waar ik sta. Met mijn hoofd in de wind, en hopen dat het overwaait.
vrij naar Vertigo, L. Spilliaert
17:09 Gepost in Life | Permalink | Commentaren (2) | Email dit
Commentaren
Mooi. Heel mooi. En toch voelt het emotioneel zwaar aan.
Gepost door: Tjoff | 11/10/2007
...dit had ik nog niet gezien. inderdaad.
samen een zelfhulpgroep starten, zondagnamiddag afspraak voor onze eerste sessie?
x
Gepost door: anna | 12/10/2007