« Ca Ra Land | Homepage | Duizelingwekkend »
07/10/2007
wachten
Soms vraag ik me af hoeveel tijd ik in mijn leven al niet vergooid heb aan wachten. Wachten op de trein, wachten op de eerste noot van de hippe band waar je dit maal gaat naar kijken, wachten op de verlossende 'ping' van de microgolfoven, wachten tot de cd helemaal afgespeeld is, wachten tot één of andere tamzak die bestelde pint eindelijk komt brengen... En vooral ook wachten op jezelf tot je erin slaagt je gat op te heffen en tot nuttige daden overgaat. De voorbije weken bijvoorbeeld, heb ik daar ettelijke uren op gewacht. Het was het soort waarop ik me ontzettend begin te ergeren aan mezelf. Hoe lamlendig kan een mens zijn? Blijkbaar zelfs zo erg dat het ergeren aan mezelf nog zeer binnen de perken bleef. Tja, dat kost energie weet je, dus op een hyperpassieve dag is ook dat er teveel aan.
Dan begin je natuurlijk ook manieren te bedenken waarop het allemaal niet zo erg lijkt. Relativeren kan ik als de beste. Zoals volgende redenering dat het nu net de meer onnuttige zaken zijn die het leven eigenlijk de moeite waard maken. Bijgevolg was ik in al mijn lamlendigheid enorm nuttig bezig met mijn leven. Wat zeg je daar van!
Uiteindelijk is gaan werken nog zo slecht niet. Het houdt je tenminste bezig. Nu ik reeds een kleine 14 dagen verplicht thuis zit (en nog een weekje geduld moet oefenen) voel ik me zo leeg. Ik zou moeten solliciteren, maar 1 sollicitatie om de 2 dagen vind ik geen gemiddelde om over naar huis te schrijven. (ik hoop dan ook dat ze dit niet lezen) Het was nog het ergst toen ik nog gegipst rondliep. Geen zo een loopgips. Met krukken dus. En denk dan niet dat je dan ook maar 1 iets kan vasthouden. Maak zo eens je rugzak voor een weekendje zee, of ga eens naar de Colruyt. Helemaal alleen. Het vergt tijd weet je. ...wat uiteindelijk nog zo slecht niet is. Het houdt je bezig. En het lukt me allemaal zelf. Mits een beetje creativiteit.
Ok. Eens laten rijden op de dijk of eens een afwas overslaan. Het mag wel. Maar ik vind het niet zo leuk. Verlies van zelfstandigheid maakt je pas echt een looser. Dus als ik zeg dat ik op krukken ga stappen en ik geen last heb, doe dan aub geen voorstellen alla "he, je kan hier op de luchthaven gratis rolstoelen gebruiken". (mochten we nu moeten spurten, dan, ja)
Wachten dus. Wachten tot ik weer kan gaan werken. Tot ik weer mag voetballen. Tot die vriend terug komt van zij het nu Lille of Amsterdam. Tot ik nog eens in de Fantuzzi geraak. Maar vooral tot het eind december is.
Om niet helemaal lamlendig weg te zakken ga ik verd*rie snel wat plannen moeten beramen om me bezig te houden. Zou ik een feestje organiseren? Of weer een quiz? Of zou ik beginnen schaken? Beste lezer, daag me uit!
Allez hup, nu, schop onder mijn kont, ik ga wat nuttigs doen. En voor zoverre jullie het niet allang opgegeven hebben van dit te lezen, zijn jullie nu vrij om mijn goede voorbeeld te volgen.
13:25 Gepost in Life | Permalink | Commentaren (1) | Email dit
Commentaren
Nog een weekje en ik kan je uit je lijden verlossen. Fantuzzi, here we come! Beloofd!!!
PS: je bent helemaal geen looser
Gepost door: Isabelle | 07/10/2007