caramessiah!

Er was eens een knappe jongedame die Miranda heette. Ze was een eindje in de twintig en was verzot op Sint Jacobsschelpen. Nu is het een publiek geheim dat een Sint Jacobsschelp dan wel een delicatesse is, maar de geur is toch niet al te fris.

Als je nu jarenlang met zo een schelp op zak rondloopt, dan kruipt dat in je kleren. Erger nog: na een tijdje is die geur langs de poriën tot in de kleinste cellen van het lichaam geslopen, om zich daar voorgoed te nestelen. Kortom, laat ons de dingen maar bij hun naam noemen: Miranda, die knappe jongedame, stonk gewoon naar rotte vis.

In het liefdesleven is zoiets natuurlijk een ondankbare uitgangspositie, en de arme Miranda trok dan ook telkens weer de verkeerde mannen aan. Op een dag werd ze echter hevig verliefd op een zekere Oswald, knappe Oswald voor de vrienden, en er gebeurde iets vreemds. Als ze verliefd zijn veranderen de meeste vrouwen in lachwekkende naïevelingen die met een dwaze blik door de straten zwalpen, waarbij ze zoeterige wijsjes neuriën en tegen voorbijgangers en verkeersborden aanbotsen. Bij Miranda ging dat niet zo: ze was, raar genoeg, nog in staat om haar verstand te gebruiken.

Miranda kende haar handicap maar al te goed. Ze wist dat haar Sint Jacobsschelp een enorme barrière vormde tussen haar en de aanbeden Oswald. Daarom begon ze aan een goed uitgekiende gewenningskuur.

Met kleine stapjes begon ze aan de grote taak. Ze kocht een grote zak Jumbo-mosselen. Zeeuwse, want dat zijn de beste. Eerst verborg ze de kleinste mosseltjes onder de zetels van zijn autootje. Later, in een café, ontvreemdde ze Oswald's zakdoek, wreef er snel mee over haar schelp en stak hem terug. Thuis was de zak Jumbo-mosselen inmiddels uitgelopen en het aldus opgevangen sap werd zo vaak het kon op Oswald's kleren gesprenkeld.

Haar taktiek leverde resultaten op, onverhoopt gunstige resultaten zelfs, want uiteindelijk meden alle andere vrouwen Oswald als de pest. Zelfs zijn uiterst knappe vriendin gaf uiteindelijk toe dat liefde níet alles overwint en verliet hem. De concurrentie was gewoon uitgeschakeld. De rest was een makkie. De liefde overwon.

Beste lezers - en ik richt me nu speciaal tot de wanhopigen en moedelozen onder u -, ik zou zeggen: kop op! Recht die onder de last van het leven gebogen rug! Weg met die treurige blik! Want met de oude koning Salomon zeg ik u: de liefde is vindingrijk! En verder rest mij slechts een eerbiedig zwijgen. 

Het is allemaal de schuld van de opwarming van de aarde. De slechte zomer. Dat is toch niet normaal meer. En die zomerse aprilmaand, dat was toch ook niet normaal toch? Grillen moesten het zijn. Grillen, geen vooruitgeschoven juli-maand.

Vanmiddag met the Squirrel een 90tal km gaan fietsen. In de buurt van de Koppenberg viel er een eikel op zijn kop.  (al verdenk ik er hem eerder van om lompweg tegen een tak aangeknald te zijn) Gelukkig droeg hij een fietshelm.

Nadat ik hem in zijn huis had achtergelaten en aanzette voor een half uur durende terugrit kruisten twee lieve diertjes mijn weg.

Aan de marolle zag ik in de verte een wezel-achtig schepsel voorzichtig de baan oversteken, tussen de vervaarlijke wielen van de auto's door. Toen ik langsreed bleek het om een eekhoorntje te gaan dat bij het zien van deze jongen in sponsbroek heel erg elegant over de reling sprong, de wijde wereld in.

Ik wou meteen dit wonderbaarlijke nieuws -dat er eekhoorntjes ronddartelen in de Londense parken is algemeen bekend, maar in de m*th*f*ck*n marolle?!- bellen naar the Squirrel, maar een platte batterij verhinderde dit.

Toen ik bijna thuis was (het was intussen 18u) deed ik mijn zonnebril af, na een snelle kansafweging of er nog een vlieg in mijn oog zou kunnen vliegen. (een zonnebril bij renners is eerder tegen de vliegen dan tegen de zon, dat weet u bij deze ook weer bij) Geen 5 seconden later zat er een vlieg onder mijn ooglid, en ondanks het feit dat ze daar niet lang meer wist te leven kreeg ik haar er pas uit na een 20tal minuten. Getver.

En om helemaal back to nature te gaan: wie heeft al die cannabis-planten gezaaid tussen de zonnebloemen op enkele velden rondom Kruishoutem? Echt, in sommige planten kan ik twee keer in!

S. was de stichter en de koning van Korinthië. Hij speelde een gevaarlijk spel om de goden uit te dagen en te tergen en als straf stuurden zij Thanatos, de god van de dood om hem te vangen. Onze S. was echter een leep ventje en hij slaagde erin Thanatos te overmeesteren en vast te binden. Zolang Thanatos gevangen was stierven er geen mensen op aarde.

S. moest sterven als straf voor deze ongehoorde daad, maar hij beval zijn vrouw hem niet te begraven en geen muntje onder zijn tong te leggen voor Charon, de veerman, die met hem de rivier Styx zou oversteken om het dodenrijk te bereiken. Deze veerdienst was niet gratis en daar diende dus dat muntstukje voor.

Bij Hades aangekomen ging S. direkt zijn beklag doen... zijn vrouw had vergeten de juiste rituelen uit te voeren... en Hades stuurde hem dus terug om het zaakje in orde te brengen. Eens terug besloot S. om niet terug te gaan naar de onderwereld. Hij besloot nog een tijd verder te leven.

De goden waren natuurlijk verbolgen over zoveel vermetelheid en gingen terug op jacht om S. te straffen.

Hij werd naar de Tartarus gestuurd, dit was de onderwereld waar Hades en Zeus de baas waren. De Tartarus was zoals bij ons "de hel"; de zielen van de gestorvenen die niet zo'n voorbeeldig leventje hadden geleid kwamen hier terecht en moesten hun straf uitzitten.

Ontsnappen was niet mogelijk want de Tartarus werd bewaakt door de Erinyen, vrouwen met slangen op hun hoofd in plaats van haar, met vurige ogen en vleugels als vleermuizen. Bovendien zwaaiden ze vervaarlijk met zwepen met van die venijnige weerhaken aan, je kon dus beter uit hun buurt blijven.

S. werd veroordeeld om een zeer zware rotsblok op een steile helling te duwen, maar...éénmaal op het topje van die steile berg, rolde het rotsblok terug naar beneden, en kon hij opnieuw beginnen.... en opnieuw..... en opnieuw.... voor alle eeuwigheid.

S. was een homo. Een schalkse ruiter. S. had dan ook syfilis, en in die tijd was dat geen pretje. Hij bleef er echter opgewekt bij, en terwijl hij zijn eeuwigdurende bezigheid had zong hij dan ook uit volle borst:

"syfilis, wij hebben syfilis, lalalala"

Als een echte schalkse ruiter. 

vandaar: 

"Een syfilisarbeid" = zware arbeid verrichten waarvan het resultaat steeds wordt vernietigd

Café-filosofie uit Stefanie haar mond. Hilarisch.

Nu we toch een publiek hebben toch eventjes misbruik maken.

KSA-VKSJ Deinze-Astene viert dit jaar meerdere jubilea, maar het grootste getal is 75. Voorwaar een groot feest in het vooruitzicht. Een gans weekend ambiance.

1 specifieke activiteit wil ik echter in de verf zetten. Op vrijdag 14 september 2007 is er een grote quiz, en uw nederige dienaar zorgt voor meerdere vragen én de presentatie. 

Locatie: Tent aan het lokaal van KSA Deinze

Onlangs wisten enkele mensen uit mijn nabije omgeving me te vertellen dat ze deze pagina's dagelijks frequenteren. Ok, dacht ik. Goed voor enkele weken en dan verandert de frequentie wel weer naar hoogstens maandelijks, zoals bij de meeste andere mij gekende lezers het geval. Niks lijkt minder waar. Ik mag nog maar een uurtje geleden iets gepost hebben, ik riskeer erover te worden aangesproken als ik nog eens buiten kom. Bijgevolg begint deze jongen toch wel eens na te denken vooraleer hij weer een postje schrijft. Het lijkt me soms een voorstelling. Ik ben de artiest en jullie mijn geacht publiek.

Eigenlijk zou het kennen van enkele fans mij geen reet mogen uitmaken. Och f*ck. Eigenlijk maken mijn lezers me geen zier uit. Ik zet bijvoorbeeld geen teller op mijn pagina, waarop in mijn geval ook geen zielig getalletje op te zien zou zijn. Ik beloof dan ook bij deze plechtig me geen moer meer aan te trekken dat deze troep ook degelijk gelezen wordt. Ik zal me dan ook niet meer inhouden wat vette roddels betreft of overpeizingen over bepaalde gekende mensen, al dan niet met schuilnaam. (want daarvoor begon u mijn blog toch te lezen, niet?)

Voel u vooral aangesproken in dergelijk geval. (episode 1 volgt gauw) En hou u verdorie zeker niet in en spuw uw gal terug in een comment. Ik ben benieuwd. 

Ik heb het boek weggelegd. Ik lees het vervolg nog wel, maar nu even niet. Het hoeft even niet. 

Want er is een kuiltje. Slechts één.

Ik heb er naar gevraagd, ja, ja, ik weet het. Bovendien placht (ik vind dit een prachtig woord, ja) overenthousiame soms eens recht terug in je gezicht te slaan.

Ik vrees dat een slok leiewater in combinatie met nochtans overheerlijke mosselen (of zou het toch aan de broccoli liggen?) mijn darmstelsel volledig ontregeld hebben, waardoor ik niet eens KON gaan werken.

En er is nog niet veel beterschap... 

update: al 2 dagen saai thuis

Een zonnig weekend kondigde zich aan. Plannen werden gesmeed. De zee! Als het bijna 30 graden is moeten we naar de zee natuurlijk. Slapen op het strand, een plons nemen en afsluiten met een ijsje. Behalve het zand tussen je tenen is er niks mooiers.

Tenzij...

iedereen zo denkt natuurlijk. En wanneer je kan voorzien dat iedereen zo zal denken dan ben je een krak. En ik ben er één. (zelf had ik dit natuurlijk al lang door)

Een wijziging van de plannen drong zich dus op. Het idee bleek even simpel als geniaal. We blijven in onze hometown 

en liggen languit op de grond. Nemen af en toe een plons. Geen ijsje though, maar drank genoeg daar iedereen een fles meebracht. Nog zo een weekends!

Ik stond zopas op en kon heel eventjes niet aan de verleiding weerstaan mezelf een dagje ziekteverlof cadeau te doen. Hoe makkelijk is het niet als interim? 1 telefoontje naar het kantoor en misschien nog eentje naar het bedrijf zelf met een mededeling als "hé, die afwasdampen van gisteren zitten nog in mijn kop en ik kreeg daar koppijn van" of "ik heb mn voet verstuikt en kan echt geen ganse dag rondtsjollen" of... Maar goed... 1 gedachte: geld! En nu vertrek ik toch maar. Slave to the Wage?

(placebo)