caramessiah!

en aan al de rest: merci voor alle lieve berichtjes, mailtjes, kneepjes... je weet wie je bent, en

De vlam mag dan in Chili massa's lama's tegenkomen, en binnenkort pinguïns, condors en ander fenomenaal geweld, niets kan op tegen de shark attack die ik gisteren meemaakte én overleefde! 

Door een goed gevoel, plots wordt de dag mooi. 26 oktober -een laattijdig effect van de zomer die eigenlijk herfst leek en bijgevolg opgevolgd lijkt te worden door een winters iets. Mooier dan een gemiddelde 26 oktober dat staat vast. Misschien niet zo boeiend dat ik het met de wereld deel maar ik ben enorm blij en heb een enorme drang om te huppelen en te zingen en wat is de wereld toch mooi, want dat mag, dus dat kan.

Massa's interessant, dat werelddeel. Al is het enkel al voor de pinguïns.

En de belgen bouwen er opnieuw een basis.

(interessante website dadde) 

Soms zijn msn-conversaties al poëzie op zichzelf

P: yow

C: pietje

P: clueske vanmiddag?

C: geen fut

P: alléjong

P: tuurlijk wel

C: kben nen dichtbundel aant schrijven

C: en dichters trekken zich per definitie

C: terug

P: dichters zitten per definitie veel op café

C: nie veel zitten aan, in de clues 

... 

Een nieuwe lijn wordt soms doelbewust gebruikt, ookal is de zin nog niet af. Dit om het woord op de volgende regel te accentueren.

Prachtige cover! 

Feist komt 19 oktober naar Brussel. Iemand zin om mee te gaan? 

Ik weet niet waar naartoe. Mijn hart maakt sprongen, telkens hoger, maar mijn hoofd is naar beneden gericht, starend in de diepte. Ik ben duizelingwekkend bang om te vallen. Vast te houden, los te laten. Ik kan nog niet vlot stappen (die enkel), dus blijf ik staan. Waar ik sta. Met mijn hoofd in de wind, en hopen dat het overwaait.

vrij naar Vertigo, L. Spilliaert 

Soms vraag ik me af hoeveel tijd ik in mijn leven al niet vergooid heb aan wachten. Wachten op de trein, wachten op de eerste noot van de hippe band waar je dit maal gaat naar kijken, wachten op de verlossende 'ping' van de microgolfoven, wachten tot de cd helemaal afgespeeld is, wachten tot één of andere tamzak die bestelde pint eindelijk komt brengen... En vooral ook wachten op jezelf tot je erin slaagt je gat op te heffen en tot nuttige daden overgaat. De voorbije weken bijvoorbeeld, heb ik daar ettelijke uren op gewacht. Het was het soort waarop ik me ontzettend begin te ergeren aan mezelf. Hoe lamlendig kan een mens zijn? Blijkbaar zelfs zo erg dat het ergeren aan mezelf nog zeer binnen de perken bleef. Tja, dat kost energie weet je, dus op een hyperpassieve dag is ook dat er teveel aan.

Dan begin je natuurlijk ook manieren te bedenken waarop het allemaal niet zo erg lijkt. Relativeren kan ik als de beste. Zoals volgende redenering dat het nu net de meer onnuttige zaken zijn die het leven eigenlijk de moeite waard maken. Bijgevolg was ik in al mijn lamlendigheid enorm nuttig bezig met mijn leven. Wat zeg je daar van!

Uiteindelijk is gaan werken nog zo slecht niet. Het houdt je tenminste bezig. Nu ik reeds een kleine 14 dagen verplicht thuis zit (en nog een weekje geduld moet oefenen) voel ik me zo leeg. Ik zou moeten solliciteren, maar 1 sollicitatie om de 2 dagen vind ik geen gemiddelde om over naar huis te schrijven. (ik hoop dan ook dat ze dit niet lezen) Het was nog het ergst toen ik nog gegipst rondliep. Geen zo een loopgips. Met krukken dus. En denk dan niet dat je dan ook maar 1 iets kan vasthouden. Maak zo eens je rugzak voor een weekendje zee, of ga eens naar de Colruyt. Helemaal alleen. Het vergt tijd weet je. ...wat uiteindelijk nog zo slecht niet is. Het houdt je bezig. En het lukt me allemaal zelf. Mits een beetje creativiteit.

Ok. Eens laten rijden op de dijk of eens een afwas overslaan. Het mag wel. Maar ik vind het niet zo leuk. Verlies van zelfstandigheid maakt je pas echt een looser. Dus als ik zeg dat ik op krukken ga stappen en ik geen last heb, doe dan aub geen voorstellen alla "he, je kan hier op de luchthaven gratis rolstoelen gebruiken". (mochten we nu moeten spurten, dan, ja)

Wachten dus. Wachten tot ik weer kan gaan werken. Tot ik weer mag voetballen. Tot die vriend terug komt van zij het nu Lille of Amsterdam. Tot ik nog eens in de Fantuzzi geraak. Maar vooral tot het eind december is.

Om niet helemaal lamlendig weg te zakken ga ik verd*rie snel wat plannen moeten beramen om me bezig te houden. Zou ik een feestje organiseren? Of weer een quiz? Of zou ik beginnen schaken? Beste lezer, daag me uit! 

Allez hup, nu, schop onder mijn kont, ik ga wat nuttigs doen. En voor zoverre jullie het niet allang opgegeven hebben van dit te lezen, zijn jullie nu vrij om mijn goede voorbeeld te volgen.

I'm going down to Ca Ra Land
I hope to see ya soon in Ca Ra Land

Misschien moet ik wel eens mijn eigen microstaatje stichten, zoals Molossia, maar dan anders... Over de principes wordt nog nagedacht. (Een dictatuur? Enkel vrouwelijke onderdanen én eunuchen voor alle werk? Voorstellen altijd welkom) Erkenning door de VN moet mogelijk zijn.