caramessiah!

Ik krabbel terug omhoog. Uit het putje waar ik de afgelopen dagen inzat. Het was geen diepe put. Dat niet. Slechts een kuiltje. Omdat de dingen niet altijd zijn zoals je wilt dat ze zijn. En dan ga je denken. En jezelf vragen stellen. Een boek vol met vragen. Waarom dit zo gaat, en dat op die manier, en anders. Over dood, liefde en alles daartussenin. Vooral alles daartussenin. Ik wist al hoe het ging eindigen, want het loopt altijd op dezelfde manier af. Ik wist het wel. Ik schrijf mijn eigen verhaal. Ik doe het mezelf aan. 

Ik heb het boek weggelegd. Ik lees het vervolg nog wel, maar nu even niet. Het hoeft even niet. 

Want er is een kuiltje. Slechts één.

Ik heb er naar gevraagd, ja, ja, ik weet het. Bovendien placht (ik vind dit een prachtig woord, ja) overenthousiame soms eens recht terug in je gezicht te slaan.

Ik vrees dat een slok leiewater in combinatie met nochtans overheerlijke mosselen (of zou het toch aan de broccoli liggen?) mijn darmstelsel volledig ontregeld hebben, waardoor ik niet eens KON gaan werken.

En er is nog niet veel beterschap... 

update: al 2 dagen saai thuis

Een zonnig weekend kondigde zich aan. Plannen werden gesmeed. De zee! Als het bijna 30 graden is moeten we naar de zee natuurlijk. Slapen op het strand, een plons nemen en afsluiten met een ijsje. Behalve het zand tussen je tenen is er niks mooiers.

Tenzij...

iedereen zo denkt natuurlijk. En wanneer je kan voorzien dat iedereen zo zal denken dan ben je een krak. En ik ben er één. (zelf had ik dit natuurlijk al lang door)

Een wijziging van de plannen drong zich dus op. Het idee bleek even simpel als geniaal. We blijven in onze hometown 

en liggen languit op de grond. Nemen af en toe een plons. Geen ijsje though, maar drank genoeg daar iedereen een fles meebracht. Nog zo een weekends!

Ik stond zopas op en kon heel eventjes niet aan de verleiding weerstaan mezelf een dagje ziekteverlof cadeau te doen. Hoe makkelijk is het niet als interim? 1 telefoontje naar het kantoor en misschien nog eentje naar het bedrijf zelf met een mededeling als "hé, die afwasdampen van gisteren zitten nog in mijn kop en ik kreeg daar koppijn van" of "ik heb mn voet verstuikt en kan echt geen ganse dag rondtsjollen" of... Maar goed... 1 gedachte: geld! En nu vertrek ik toch maar. Slave to the Wage?

(placebo) 

Vooraleer ik er een weekendje op uit trek nog gauw een sfeerbeeldje achterlaten van de ronde van zaubekistan, alwaar deze jongen dit jaar op àlle podia terug te vinden was.

• Witte trui (kasseiprijs): winnaar

• Bollekestrui (bergpunten): derde

• Groene trui (punten): tweede

• Gele trui (tijd): derde 

Het stilzwijgen van gevoel en gedachten in mijn hoofd

klinkt als een oorverdovende herrie

“Zoek het maar uit" lijkt het te zeggen.

Alles gaat door, toch is alles veranderd

Zelfs de grootste routine voelt anders aan.

Soms ontbijt ik zelfs met wat anders dan choco

Het smaakt me. Ze smaakt me. Lekkerrr. 

We kennen elkaar. We voelen elkaar, dat weet ik,

en toch zijn we nog vreemden

Huiverig om te reageren, woorden afwegend.

We staan op scherp

Alles houdt zijn adem in, luistert en wacht.

Ik hoor de muren ademen en voel dat ik ook wacht.

Op mijn eigen reactie, ik weet niet hoe mijn reactie zal zijn.

Alles blijft stil

In mijn hoofd.

Ik zie slechts 1 ding

En het is fan-tas-tisch!

Morgen opnieuw voor geel! 

Vandaag verkoop ik mijzelf leugens. Ik vertel tegen mijzelf dat ik er goed uit zie.
Ik negeer hierbij de wallen onder mijn ogen, mijn doffe huid en mijn nietszeggende blik.
Ik vertel mijzelf dat ik geen last hebt van die irritante voorman en zijn keihard zagende stem.
Ik vertel mijzelf dat ik mij goed voel en bruis van de energie. Ik negeer het mannetje met de hamer in mijn hoofd. En ik zet het idee van lekker terug mijn bed inkruipen maar in de ijskast.
Het lukt mij vandaag alleen niet echt om mijzelf te overtuigen.
Ik ben een erg slechte leugenaar!

O, ik mis L helemaal niet!

Heel veel mensen willen de dingen die ze niet hebben. En meestal zijn die mensen er van overtuigd dat ze dan veel gelukkiger zouden zijn. Singles die graag een partner willen, geloven dat ze uiteindelijk gelukkig zullen zijn als ze die partner hebben gevonden.

"Ik zal gelukkig zijn als ik de liefde van mijn leven ben tegengekomen". "Ik zal gelukkig zijn als zij echt van mij houdt". "Ik zal gelukkig zijn als ik geslaagd ben". "Ik zal gelukkig zijn als ik alleen ga wonen".

Klinkt het bekend?

Utopische gedachten waar ook ik me de laatste jaren soms halsstarrig aan probeerde vast te klampen. Hoe gaat dat? Je hebt een moment waar het even allemaal te veel is. Je zoekt een waarom. En zolang je een uitleg vindt die buiten jezelf ligt voel je je weer beter. Voor even toch.

Zever allemaal natuurlijk. De waarheid is dat gelukkig zijn een houding is. Het wordt niet gecreëerd door omstandigheden van buitenaf, het is iets wat jij volledig in de hand hebt. En niets zal je dat gevoel van geluk geven tenzij jij het bewust ontwikkelt.

"Ja maar. Nu je een lief hebt kan je dit wel schrijven." hoor ik nu denken.

Nee hoor. Het is niet het hebben van een lief op zich dat me gelukkig maakt, al helpen vlinders in de buik natuurlijk al een eind op weg. Het is eerder de aangenaamheid waarmee ik nu tegen het leven aan kijk. Ok, deze zal allicht voor een groot deel voortkomen uit de liefde. Maar het is breder. Het is de glimlach als je opstaat. Het kunnen verdragen van een ander zijn kleine kantjes. Dankbaar zijn. Het is beweging in de natuur. Het is creatief en origineel met zaken omgaan. Het is een houding.

Is het glas half leeg of half vol? Het leven is beter wanneer het glas half vol is.

Het maakt niet uit welke prachtige dingen je doet om een positief, gelukkig en voldaan leven te creëren, je kunt nog steeds ongelukkig eindigen. Waarom? Omdat geluk, dankbaarheid en een gevoel van tevredenheid een keuze is.

Kies voor geluk!

 

Liefde maakt blind? Neen, getver... Liefde opent de ogen!