caramessiah!

Jaja, u hebt al lang niks meer van mij gehoord, ik weet het, maar ik heb het veel te druk met de opvoeding van mijn katertje: Rambo. Heel intensief allemaal. Als hij 's ochtends over je blote voeten rolt terwijl je slaapdronken probeert het toilet te bereiken lijkt zo een katje nog wel lieflijk en al. Wanneer hij daarna, tijdens het ontbijt, telkens weer op tafel springt of gaten in je nieuwe jeans maakt danschiet de mogelijkheid van een pedagogische tik toch wel eens door mijn kop. Iemand tips hoe hem van tafel te houden? (en dan bedoel ik niet, zoals L doet, hem opsluiten in de slaapkamer) 

Hij ZIET er tenminste toch lief uit...

"Kent ge dat trouwens, dat ge naar een liedje aan het luisteren bent en opeens weer allemaal flashbacks krijgt naar vroeger?"

Massa's. Soms is het alsof ik terugdenk in termen van liedjes. Wanneer iTunes op shuffle staat en er opnieuw een godvergeten klassieker weerklinkt. Radiohead - No Surprises: verrassend genoeg wél verrassingen. Ik was 16 en was aan het slowen (toen werd er nog geslowd jawel) met L. We stonden achteraan de Brielpoort. Tot L. plots moest kotsen. Galant als ik ben ben ik er in geslaagd haar op 10 seconden door al het volk heen naar buiten te krijgen alwaar ze rustig haar gevoeg kon doen. Binnendraaien dacht ik ook plots niet meer aan. the Offspring - Self Esteem: en dan vooral de "la la lalala, la la lalala". ik bevind me meteen terug op een of ander familiefeest in de garage van meme. Geen gezelliger plaats dan daar, maar hey, pubers willen geen taart eten met de grote mensen. En al zeker niet meebabbelen. Taart kregen we toch :) Wat waren we stoer. Luc Van Acker - Zanna: Appelcake bakken en een afgevallen knop in steken. Cake eten en C. breekt haar tand. Haha!

En dan nog niet eens gesproken over al de liedjes die me doen terugdenken aan gebroken of onbeantwoorde liefdes. Hell.

Ik zou haast zeggen: geef me een liedje en ik geef je een memory. In D minor. 

Vuurwerk. Midden in de week. Mooier, groter, luider, langer en in meer kleuren dan het jaarlijkse zomervuurwerk hier in mijn stad. En dat allemaal om de opening te vieren van een supermarkt? (die dan weer toevallig de grootste van België moet zijn of zo)

Wel tof zo vuurwerk kijken van achter de bureau.

De architect had ook teveel gedronken toen hij dit Poolse café ontwierp.

Degenen die de duivel zien als een handlanger van het Kwaad en de engel als een strijder van het Goede, volgen de demagogie van de engelen. De zaak is vanzelfsprekend ingewikkelder. De engelen zijn geen aanhangers van het Goede, maar van Gods schepping. De duivel daarentegen ontneemt Gods wereld de verstandelijke betekenis. De macht over de wereld wordt, zoals bekend, gedeeld door duivels en engelen. Het goede van de wereld impliceert echter niet dat de engelen de duivels in aantal zouden overtreffen, maar dat de macht ongeveer in evenwicht zou zijn. Is er op de wereld te veel onbetwistbare zin (overheersing van de engelen), dan bezwijkt de mens onder dat gewicht. Verliest de wereld alle zin (overheersing van de duivel), dan kan men ook niet leven.

Dingen die plotseling beroofd zijn van de veronderstelde betekenis, van de plaats die ze in de vermeende orde der dingen hebben gekregen, prikkelen onze lach. De lach hoort dus oorspronkelijk bij de duivel. Er zit iets gemeens in, maar ook een stuk weldadige opluchting.

Toen de engel voor de eerste keer de lach van de duivel hoorde, was hij met stomheid geslagen. De engel had goed in de gaten dat deze lach gericht was tegen God en tegen de waardigheid van zijn werk. Hij wist dat hij snel iets moest doen, maar hij voelde zich machteloos en zwak. Daar hij zelf niets kon verzinnen, imiteerde hij zijn tegenstander. Hij opende de mond en bracht een onderbroken, schokkerig geluid uit in de hogere regionen van zijn stemregister en gaf hieraan een tegenovergestelde betekenis: terwijl de lach van de duivel op de onzinnigheid der dingen wees, wilde het geschreeuw van de engel zich er op verheugen dat op deze wereld alles verstandelijk geregeld, goed bedacht en zinvol was.

Zo stonden ze daar, de duivel en de engel, met open mond tegenover elkaar, alleen drukte elk iets volslagen verschillends uit. En duivel keek naar de lachende engel en lachte hoe langer hoe beter en oprechter – omdat de lachende engel eindeloos belachelijk was.

Een lach die belachelijk is, dat is een debacle. Toch heeft de engel iets bereikt. Ze hebben ons misleid door hun semantisch bedrog. Zowel hun imitatie van de lach als de oorspronkelijke (duivelse) lach wordt met één en hetzelfde woord aangeduid. Er bestaan twee soorten lach en we komen een woord tekort om ze te onderscheiden.

(er bestaat ook een fijne lach. fijn hier bedoeld als combinatie van aangenaam en smal. meestal weergegeven door het alomgekende: hehe. hehe)